สุดท้ายฉันก็ไม่เหลือใครใช่มั้ย

แม้แต่คนที่ฉันรักมากที่สุด

เขายังทิ้งฉันไป

ฉันรู้ดีว่า

ฉันทำพลาดไป

แต่อยากจะขอโอกาสได้มั้ย

 

ไม่ให้ก็ไม่เป็นไร

ขอให้ฉันได้รู้ว่า ชีวิตฉันยังมีเธออยู่

แต่

 

เธอ กลับบอกให้เราต้องห่างกัน

 

เธอมีคนนั้นอยู่แล้ว

 

เธอไม่คิดที่จะเหลียวแลมาที่ฉันอีกแล้ว

 

ฉันอยากบอกเธอเหลือเกิน

 

ว่า

 

ไม่ว่าจะนานเท่าไร

 

ฉันยังรักเธอเสมอ

 

ไม่เปลี่ยนแปลง

 

และจะมีเธอเสมอ

 

ยังงี้

 

ตลอดไป

 

 

ในบางครั้ง

ที่เราจะแอบชอบใครสักคน

เราก็คิดเอาไว้ว่า

"ขอแค่ได้ชอบ แค่นี้ก็พอใจแล้ว"

แต่พอเวลามันผ่านไป ผ่านไป ผ่านไป

ความรู้สึกที่คิดไว้แต่แรกมันเริ่มจะไม่ใช่

เราไม่ได้อยากแค่จะชอบอย่างเดียว

เราอยากเป็นคนที่เขามีใจให้

มันก็พูดลำบากเหมือนกัน

กับเรื่องของหัวใจ

ในเมื่อหัวใจของคนเรา มันก็ไม่เคยที่จะพอใจกับสิ่งที่มีอยู่เสียด้วย

ใจไม่ยอมรับสิ่งที่เรามี

ต้องการมากกว่านั้น

แม้ทั้งๆที่เราอาจจะรู้ว่า มันไม่มีทางที่จะได้มันมา

แต่เราก็ยังต้องการมัน

สุดท้ายก็คงต้องทนทุกข์กับความรู้สึกที่ไม่เคยพอของเรา

เหมือนอย่างที่เราเป็นอยู่

หัวใจมันไม่อยากเป็นแค่นี้

แต่ในเมื่อมันไม่มีทางได้(หรือเขาไม่พร้อม)

ก็คงต้องทำใจรับมันสินะ

ความรู้สึกที่นับวันจะเพิ่มขึ้น

เพิ่มขึ้น

และเพิ่มขึ้น

เป็นความรู้สึกที่ขัดกันโดยสิ้นเชิง

โดยที่ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นพร้อมกันได้อย่างไร

ยิ่งเจอเธอ

ยิ่งได้ยินเสียง

ยิ่งมีความรู้สึกอยากดูแล

ยิ่งเป็นห่วง

ยิ่งอยากเห็นเขามีความสุขทุกๆวัน

แต่

ยิ่งได้เจอเธอ

ยิ่งได้อยู่ใกล้ๆ

ยิ่งได้เห็นอยู่ในสายตา

ยิ่งกลับคิดว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเธอเลยแม้แต่น้อย

เธอคงมีความสำคัญมากกว่าที่จะมาอยู่ข้างๆเรา

เธอคงมีโอกาสเจอสิ่งที่ดีกว่าคนคนนี้

ที่จะมอบให้เธอ

-*-